نخستین گام جدی در راه بهره گیری از انرژی برداشته شد . به دنبال آن در قرن نوزدهم ، عطش شدیدی برای پیدا کردن و مهار نمودن انواع انرژی ها به یکدیگر و به ویژه به انرژی برق که سودمند ترین انرژی شناخته شده است پیوسته دنبال شده است. نخستین کاربرد انرژی برق ، تامین روشنایی بود که در دهه 1850 عملی شد، به طوری که اماکن عمومی، ایستگاهها ی قطار و فانوس های دریایی نزدیک به ساحل ، از روشنایی الکتریکی برخوردار شدند . در این دوران ولتاژ الکتریکی  پایین بود و تکمیل ژنراتور و بهره گیری از انرژی آب و سوخت فسیلی در ماشین های بخار، زمینه بهره گیری از انرژی افزایش یافت  و همزمان با پیشرفت هایی که در زمینه استفاده از برق متناوب AC و تبدیل ولتاژ کم به ولتاژهای زیاد به دست آمد ، برنامه انتقال الکتریسیته به نقاط دورتر در دستور کار قرار گرفت و شبکه های الکتریکی ایجاد و رو به گسترش گذاشتند، در راستای این فرآیند استفاده از کابل نیز آغاز شد.

کابلسازی در جهان

 در سال 1876 اندیشه تولید کابل با روکش لاستیکی به مرحله اجرا در آمد. در این مرحله چند رشته سیم مسی را به هم تابیده و با نوعی کائوچوی طبیعی به نام " گو تا پرچا " روکش می کردند. در سال های نخست دهه 1880، کابل هایی ساخته شد که با مواد نفوذ ناپذیر در برابر آب ، عایق و روکش شدند. از آن پس استفاده از مواد دیگر متداول شد. به این ترتیب می توان ادعا کرد که صنعت کابل سازی نزدیک به 125 سال پیشینه دارد. در آن زمان فرآیند ساخت کابل به این شکل بود که  ابتدا یک ماده عایق با خاستگاه گیاهی  را به دور رسانا پیچیده، آن را در دمای 130-140 درجه سانتیگراد خشک کرده و سپس آن را با مواد روغنی، رزین یا بوم اشباع می کردند و سرانجام با سرب  روکش می نمودند، اما در سال 1887 شیمیدان ها از راه سنتز مواد عایق جدید، موفق به تهیه ماده ای به نام  " بالکیت " شدند که ارزان تر از لاستیک طبیعی بود.