ب) قرارداد بايد واضح صريح باشد

اين نكته را بايد به ياد داشت كه در وقت بروز اختلاف قرارداد را كساني مي خوانند كه احتمالاً هيچ سر و كاري با آن نداشته اند ولي مي خواهند، در مقام قضاوت يا داوري، از متن قرارداد نيت مشترك طرفين قرارداد را استنباط و استخراج كنند و براساس آن اختلاف يا دعوي را حل وفصل

كنند و اظهار نظر نمايند. پس ضرورت قطعي و اجتناب ناپذير دارد كه قرارداد حتي الامكان واضح ،صريح ، روشن نوشته شود.

ج) قرارداد بايد ساده باشد

قرارداد را بايد به ساده ترين صورت و بيان نوشت و روابط قراردادي را بايد حتي الامكان ساده كرد و از تعبيه روابط و ترتيبات پيچيده تا سرحد مقدور پرهيز كرد.

د) قرارداد بايد موجز باشد

قرارداد در واقع قانون خصوصي طرفين آن است و در آن فقط بايد آن چيزهايي را گنجانيد كه ضرورت دارد.انباشتن قرارداد با توضيحات غير لازم كه ممكن است خواندن آن را براي ذهنهاي غير

آشنا دلپذير كند، ولي نطفه سوء تفاهم و سوء استنباط را در خود دارد.

ه) مطالب و مواد قرارداد بايد هماهنگ باشد

اگر لفظي در يك جاي قرارداد به مفهوم معيني به كار مي رود، در سراسر قرارداد بايد همان لفظ را به همان مفهوم به كار برد و از استفاده از آن لفظ براي مفهوم ديگر يا كرد.

و) در تدوين قرارداد بايد موازين درست نويسي و آيين نگارش رعايت شود

زبان به عنوان ابزار انتقال مفاهيم در تدوين قرارداد نقش كليدي دارد . در نگارش قرارداد هدف اصلي بايد آن باشد كه هر عبارت همان معنايي را كه در ذهن نويسنده وجود دارد به خوانندگان قرارداد اعم از طرفهاي قرارداد ، اشخاص ثالث ، قاضي وداور انتقال دهد.